ساخت یک فرم
هدف
فرمی بسازید که فیلدهای یک موجودیت را در زبانه‌ها و بخش‌ها بچیند و برای دیدن و ویرایش یک رکورد به کار رود.
پیش‌نیازها
- با نقش سازنده (یا مدیر پلتفرم) وارد شده‌اید.
- موجودیت وجود دارد و فیلدهایی را که می‌خواهید روی فرم بگذارید دارد (سناریوهای ساخت یک موجودیت و افزودن یک فیلد به یک موجودیت را ببینید).
گام‌ها
- موجودیت را در جدول‌ها باز کنید و به زبانهٔ فرم‌ها بروید. این زبانه فهرستی از فرم‌های موجودِ موجودیت است.
- گزینهٔ جدید را انتخاب کنید تا طراح فرم باز شود.
- یک نام نمایشی (برای نمونه،
Main) و یک نام منطقی وارد کنید. پیشوند ناشرِ راه‌حلی که در آن کار می‌کنید به‌صورت برچسبی ثابت روی کادر نام منطقی نمایش داده می‌شود — تنها بخش پس از آن را تایپ کنید (برای نمونه،invoice_main). این کار روی جدول‌های استاندارد هم انجام می‌شود: فرمی که بهAccountمی‌افزایید پیشوند شما را دارد، چون نام‌های بدون پیشوند به پارس‌ور تعلق دارند. - چیدمان را روی بوم بسازید. هر فرم از زبانه‌ها ساخته می‌شود؛ هر زبانه سطرهای تمام‌عرض را نگه می‌دارد؛ هر سطر یک تا چهار بخش را نگه می‌دارد؛ و هر بخش فیلدها را نگه می‌دارد. زبانه‌ها، سطرها و بخش‌ها را با کنترل‌های + روی بوم اضافه کنید.
- یک فیلد را از پالت فیلدها در کنارهٔ صفحه روی یک بخش بکشید. برای جابه‌جایی یک فیلد میان بخش‌ها یا تغییر ترتیب آن، فیلد قرارگرفته را بکشید.
- هر زبانه، سطر، بخش یا فیلد را انتخاب کنید تا ویژگی‌هایش را در پنل ویژگی‌ها ویرایش کنید — عنوان و نماد یک زبانه، تعداد ستون‌های یک سطر، عنوان و نماد و عرض یک بخش، یا برچسب و کنترل ورودی یک فیلد (سناریوی انتخاب کنترل یک فیلد را ببینید). جای‌گذاری یک فیلد را نیز می‌توان همین‌جا الزامی یا فقطخوان دنی کرد (سناریوی الزامی یا فقط‌خواندنی‌کردن یک فیلد روی فرم را ببینید).
- تا چهار فیلد را در نوار سربرگ بالای زبانه‌ها بکشید — مالک، وضعیت، یک جمع. بخش نوار سربرگ را در ادامه ببینید.
- در صورت تمایل فرم را به‌عنوان فرم پیش‌فرض موجودیت علامت بزنید.
- گزینهٔ ذخیره را انتخاب کنید.
- فرم در فهرست فرم‌های موجودیت ظاهر می‌شود. برای بازکردن دوبارهٔ آن در طراح، سطر فرم را انتخاب کنید (یا آن را انتخاب کرده و ویرایش را برگزینید).
دو نوع فرم
کنار نام، نوع فرم قرار دارد. این تعیین می‌کند فرم برای چیست و کجا می‌تواند نمایش داده شود:
| نوع | چیست | جای کاربرد |
|---|---|---|
| اصلی | صفحهٔ کامل رکورد — نوار عنوان، نوار فرمان، زبانه‌ها و نوار سربرگ. | باز کردن رکورد از یک فهرست، یک زبانهٔ مرتبط، یا یک پیوند. هر فرمی که پیش از پیدایش نوع‌ها ساخته شده همین است. |
| ایجاد سریع | فیلدها و دکمه های ذخیره/بستن. همین و بس. | ابزارک ایجاد سریع در داشبورد، و هر جای دیگری که سطح میزبان خودش قاب دارد — پنجرهٔ گفتگو یا کشو. |
هر جدول می‌تواند از هر نوع یک پیش‌فرض داشته باشد. پیش‌فرض کردن یک فرم ایجاد سریع، فرم اصلی شما را از پیش‌فرض بودن خارج نمی‌کند: این دو را سطح‌های متفاوتی باز می‌کنند، و پاک کردن پیش‌فرض میان نوع‌ها یعنی افزودن یک کاشی، بی‌صدا صفحهٔ رکورد را عوض کند.
فرم ایجاد سریع را کوتاه نگه دارید. این فرم برای «یکی از این‌ها را اضافه کن بدون آنکه کاری را که در دست دارم رها کنم» است، پس تنها فیلدهایی را بگذارید که واقعاً لازم‌اند — بقیه را می‌توان بعداً با باز کردن خود رکورد پر کرد.
پهن‌تر کردن یک بخش نسبت به بقیه
سطر بخش‌هایش را در ستون‌هایی برابر می‌چیند — اما یک بخش می‌تواند بیش از یکی از آن‌ها را بگیرد. بخش را انتخاب کنید و عرض آن را تنظیم کنید: شمار ستون‌هایی از سطر که اشغال می‌کند.
همین است که می‌گذارد سطر نابرابر باشد. سطری چهارستونه که عرض بخش دومش روی سه است، یک بخش باریک کنار یک بخش پهن به شما می‌دهد — شکلی که پیش‌تر شدنی نبود، چون تنها راه دادن فضای بیشتر به یک بخش، تغییر تعداد ستون‌های سطر بود که هر بخش دیگری را هم جابه‌جا می‌کرد.
فهرست کشویی تنها تا تعداد ستون‌های خود سطر گزینه می‌دهد، چون بیش از آن اصلاً انتخاب نیست. و سطر یک‌ستونه اصلاً این گزینه را نشان نمی‌دهد: گرفتن یک ستون از یک ستون همان کاری است که بخش از پیش می‌کند.
باریک کردن سطر در آینده بی‌خطر است. بخشی که در سطری چهارستونه عرض سه دارد، اگر آن سطر را به دو ستون ببرید تمام‌عرض می‌شود — بازچینش می‌شود، نه اینکه سرریز کند یا از باز شدن سر باز زند. عرضی که تنظیم کرده‌اید نگه داشته می‌شود، نه بازنویسی: سطر را دوباره چهارستونه کنید و بخش دوباره سه ستون می‌گیرد. آنچه در حالت باریک می‌بینید مقدار محدودشده است، پس تغییر دادن فهرست کشویی در آن حالت جایگزینش می‌کند.
نوار سربرگ
بالای زبانه‌ها روی بوم، نوار سربرگ قرار دارد. فیلدهایی که آنجا رها می‌کنید کنار ن ام رکورد نمایش داده می‌شوند و هر زبانه‌ای که باز باشد سر جایشان می‌مانند — پس برای همان چند واقعیتی‌اند که کسی پیش از تصمیم به رفتن به جایی نیاز دارد: مالکش کیست، در چه وضعی است، جمعش چقدر است.
- فیلدی را از پالت، یا از یک بخش، مثل هر جای دیگر به داخل بکشید. برای برداشتن، بیرونش بکشید.
- چهار فیلد جا می‌گیرد. سربرگ نواری کنار عنوان است؛ فیلد پنجم آن را به بخشی تبدیل می‌کند که اتفاقاً بالاست، و فرم از آن‌ها دارد.
- فیلدهای سربرگ به‌صورت پیش‌فرض فقط‌خواندنی‌اند. کارِ سربرگ همین است — و معمولاً همان فیلد روی یک زبانه هم هست، جایی که می‌توان ویرایشش کرد. اگر می‌خواهید همان‌جا ویرایش‌پذیر باشد، تراشه را انتخاب کنید و تیک فقط‌خواندنی را در پنل ویژگی‌ها بردارید.
- هر چیز دیگری دربارهٔ یک جای‌گذاری آنجا هم کار می‌کند: بازنویسی برچسب، کنترل، متن راهنما.
پشت صحنه چه اتفاقی می‌افتد
چیدمان فرم به‌صورت یک تعریف استاندارد ذخیره و در برابر شمای فرم بررسی می‌شود. هر فیلدی که روی فرم گذاشته می‌شود باید فیلدی واقعی روی موجودیت باشد؛ فرمی که به فیلدی ناموجود ارجاع دهد پذیرفته نمی‌شود. علامت‌زدن یک فرم به‌عنوان پیش‌فرض، پیش‌فرض قبلی همان موجودیت را برمی‌دارد.
تعریف ذخیره‌شده، خودِ فرم است — طراح تنها یکی از راه‌های ویرایش آن است، نه تنها راه. فرمی که با دست نوشته یا با ابزاری تولید شده باشد به همان شیوه بررسی می‌شود، و بازکردن آن در طراح دقیقاً همان چیزی را نشان می‌دهد که توصیف کرده است.
عیب‌یابی
- «… is not defined on this entity.» — فیلدی که روی فرم گذاشته شده وجود ندارد؛ نخست آن فیلد را به موجودیت بیفزایید، یا آن را از فرم بردارید.
- «… must be lower snake-case and start with the publisher prefix.» — نام منطقی فرم را اصلاح کنید.
- «The definition is not valid: …» — چیدمان از اعتبارسنجی شِما رد شده است (برای نمونه، بخشی بدون هیچ فیلد)؛ برای هر بخش دست‌کم یک فیلد بگذارید.
- «A form or view named … already exists on this entity.» — نام منطقی دیگری برگزینید.