از دستیار بپرسید

هدف

آنچه می‌خواهید را به زبان ساده بنویسید تا پاسخ داده یا انجام شود: «این محیط چه جدول‌هایی دارد؟»، «کاربری برای سارا با نقش سازنده اضافه کن»، یا «راهکاری برای پیگیری امانت تجهیزات بساز — اقلام، امانت‌ها و یک برنامه».

پیش‌نیازها

• یک ارائه‌دهندهٔ هوش مصنوعی متصل است — اتصال یک ارائه‌دهندهٔ هوش مصنوعی را ببینید. تا آن زمان، کادر همین را می‌گوید و شما را به تنظیمات ← هوش مصنوعی راهنمایی می‌کند.
• در نوار بالا محیطی انتخاب شده است. دستیار درون همان محیط کار می‌کند.

مراحل

1. صفحهٔ خانه را باز کنید (ورودی خانه در بالای پیمایش کناری).
2. درخواست خود را در کادر بزرگ زیر از دستیار بپرسید بنویسید. چند خط هم اشکالی ندارد — جدول‌هایی که می‌خواهید، هر کدام چه چیزی را ثبت می‌کند و چه ارتباطی با هم دارند. بپرس را بزنید (یا Ctrl+Enter).
3. رونوشت گفتگو را دنبال کنید. دستیار می‌گوید چه می‌کند، و هر جستجو یا تغییری که انجام می‌دهد به‌صورت یک خط با نام ابزار به‌کاررفته — list_tables، create_table، add_field — و ورودی‌های آن نمایش داده می‌شود.
4. خلاصهٔ پایانی را بخوانید. آنچه پیدا کرده یا ساخته را با نام منطقیِ هر مورد در پرانتز نام می‌برد تا بعداً بتوانید آن را در راهکار پیدا کنید.
5. پرسش بعدی را در همان کادر بنویسید؛ گفتگو ادامه می‌یابد. گفتگوی جدید از نو شروع می‌کند.

اجازهٔ تغییر

دستیار در حالت فقط‌خواندنی شروع می‌کند: می‌تواند محیط‌ها، راهکارها، جدول‌ها، فیلدها، فرم‌ها، نماها، مجموعه‌گزینه‌ها، برنامه‌ها، کاربران، نقش‌ها و تیم‌ها را فهرست و توضیح دهد — اما نمی‌تواند چیزی بسازد یا تغییر دهد، و به جای آن می‌گوید چه می‌کرد.

پیش از پرسیدن، اگر می‌خواهید عمل کند، اجازهٔ تغییر را تیک بزنید. با این اجازه می‌تواند:

• ناشر، راهکار و محیط بسازد؛
• جدول بسازد، فیلد اضافه کند (از جمله جستجوها که رابطه را هم می‌سازند)، مجموعه‌گزینه بسازد، و فرم و نمای پیش‌فرض یک جدول را چنان بچیند که فیلدهای جدید دیده شوند؛
• برنامه‌های مدل‌محور با فهرستی از جدول‌ها بسازد؛
• کاربر، نقش و تیم بسازد و به کاربر نقش بدهد.

نمی‌تواند چیزی را حذف کند، و نمی‌تواند کاری بکند که شما با دست نمی‌توانستید: هر تغییر از همان فراخوانی‌های پلتفرم می‌گذرد که صفحه‌ها استفاده می‌کنند، از طرف شما، پس مجوزهای خودتان اعمال می‌شود.

ساختن یک راهکار کامل

بگویید برنامه برای چیست و بگذارید دستیار جزئیات را انتخاب کند. یک درخواست خوب چیزهایی را نام می‌برد که برنامه ثبت می‌کند و ارتباطشان را:

راهکاری برای امانت تجهیزات بساز. هر قلم نام، شماره سریال و دسته (لپ‌تاپ، دوربین، پروژکتور) دارد. هر امانت برای یک قلم است، به نام یک مخاطب، با تاریخ شروع، تاریخ سررسید و وضعیت (درخواست‌شده، بیرون، برگشته، معوق). برنامه‌ای بساز که با امانت‌ها باز شود.

دستیار راهکار، جدول‌ها، مجموعه‌گزینه‌ها و فیلدها را می‌سازد، فرم و نمای هر جدول را می‌چیند و برنامه را می‌سازد — سپس می‌گوید هر چیز را چه نامیده است. بعداً راهکار را باز کنید و هر چه خواستید تغییر دهید: آنچه ساخته اجزای معمولی هستند و در طراح‌های معمولی ویرایش می‌شوند.

پشت صحنه چه می‌گذرد

مدل هرگز مستقیماً به پلتفرم دست نمی‌زند. ابزاری را به نام درخواست می‌کند؛ مرورگر شما آن را از طرف شما و از طریق همان API صفحه‌ها اجرا می‌کند و نتیجه را برمی‌گرداند. به همین دلیل رونوشت می‌تواند هر گام را فهرست کند، و به همین دلیل چیزی رخ نمی‌دهد که خودتان نمی‌توانستید انجام دهید.

پس از چهل گام متوقف می‌شود. یک راهکار کامل بیست و چند گام است؛ درخواستی که در گام چهلم هنوز ادامه دارد متوقف می‌شود و از شما پرسیده می‌شود که ادامه دهد یا نه. توقف یک اجرا را زودتر پایان می‌دهد؛ آنچه انجام شده برنمی‌گردد.

به زبان شما پاسخ می‌دهد. پاسخ به زبانی می‌رسد که مرکز کنترل مدیریت روی آن تنظیم شده است.