ساختن برنامهٔ استودیو
اگر این نخستین اپلیکیشن شماست، نخست ین اپلیکیشن استودیویی خود را بسازید تمام راه را می‌پیماید — یک جدول، یک صفحه، فهرستی که از آن می‌آید، یک نوار ابزار و کشویی که رکورد تازه را می‌نویسد — در حدود چهل دقیقه.
هدف
یک صفحهٔ استودیو بسازید — صفحه‌ای که خودتان می‌کشید، نه صفحه‌ای که از فیلدهای یک جدول ساخته می‌شود.
صفحهٔ استودیو چیست
پلتفرم سه چیز دارد که می‌کشید، و این سه یکی نیستند.
- گزارش کاغذ است. صفحه دارد، هر بار یکسان چاپ می‌شود، و آنچه می‌سازد تصویری از یک سند است.
- داشبورد عدد است. پانل‌ها را می‌کشید و جای هر ابزارک را علامت می‌زنید، و پلتفرم آن فضاها را با نمودارها و جدول‌های زندهٔ خودش پر می‌کند.
- صفحه خودِ برنامه است. هر چه می‌کشید بخشی واقعی از صفحه می‌شود — متنش انتخاب‌شدنی است، جعبه‌هایش جعبه‌های واقعی‌اند، و بعدها ورودی‌هایش مکان‌نما می‌گیرند و دکمه‌هایش کاری می‌کنند.
پس وقتی سراغ صفحه می‌روید که آنچه می‌خواهید نه فرمی روی یک جدول است و نه صفحه‌ای از اعداد، بلکه تکه‌ای از برنامه است که می‌خواهید خودتان بچینید.
آنچه می‌کشید واقعاً اجرا می‌شود و دو راه برای رسیدن به آن هست. برنامه به‌تنهایی در فهرست برنامه‌های پوسته، کنار برنامه‌های مدل‌محور شما، ظاهر می‌شود و چیزی جز نوار بالای خود پلتفرم گرد آن نیست — ببینید اجرای برنامهٔ استودیو به‌تنهایی. و می‌توان آن را درون ناوبری یک برنامهٔ مدل‌محور گذاشت، که همان‌جایی است که یک صفحهٔ فرود طراحی‌شده بالای فهرستی از رکوردها می‌نشیند — ببینید باز کردن برنامهٔ استودیو از یک برنامهٔ مدل‌محور.
پیش‌نیازها
- به‌عنوان سازنده وارد شده‌اید و یک محیط و یک راه‌حل انتخاب کرده‌اید.
گام‌ها
- راه‌حل خود را باز کنید و صفحه‌ها را انتخاب کنید.
- جدید را بزنید.
- یک نام نمایشی بنویسید — همان که در این فهرست می‌بینید. نام منطقی همچنان که تایپ می‌کنید خودش پر می‌شود و با پیشوند ناشر شما آغاز می‌شود.
- اگر خواستید، بنویسید صفحه به چه کار می‌آید. همین را کسی می‌خواند که می‌خواهد بداند این همان صفحه‌ای است که دنبالش می‌گردد یا نه.
- برگزینید این برنامه چیست — سه گونهٔ برنامه در پایین. اگر صفحه‌ای از یک برنامهٔ مدل‌محور یا یک درگاه نمی‌کشید، روی برنامه بگذارید.
- اگر خواستید، یک نقشک برگزینید. همان تص ویری است که روی کاشی این برنامه در فهرست برنامه‌ها می‌آید، از همان مجموعه‌ای که هر نقشک دیگرِ سکو از آن می‌آید. اگر رهایش کنید، کاشی یک پنجره نشان می‌دهد — همان چیزی که برنامهٔ کشیده‌شده در همه‌جای دیگر به آن می‌ماند — اما ردیفی از کاشی‌ها که همه یک پنجره‌اند ردیفی است که در آن چیزی پیدا نمی‌شود، پس ده ثانیه‌اش می‌ارزد.
- ذخیره را بزنید.
- با انتخاب صفحه، طراحی را بزنید تا بوم باز شود — کشیدن برنامهٔ استودیو.
سه گونهٔ برنامه
هر برنامه می‌گوید به چه کار می‌آید، و همین تعیین می‌کند کجا می‌توان از آن استفاده کرد. نخستین چیزی است که باید درست انتخاب شود، چون دو تنظیم دیگر به آن وابسته‌اند.
| چیست | کجا دیده می‌شود | |
|---|---|---|
| برنامه | چیزی که کاربران باز می‌کنند. پیش‌فرض. | فهرست برنامه‌ها — و می‌تواند صفحه‌ای درون یک برنامهٔ مدل‌محور هم باشد |
| صفحهٔ یک برنامه | صفحه‌ای که درون یک برنامهٔ مدل‌محور جای می‌گیرد | ناوبری همان برنامه و نه جای دیگر. کاشی جداگانه ندارد |
| درگاه | صفحه‌ای که روی یک نشانی وب برای واردنشده‌ها منتشر می‌شود | نشانی درگاهش و نه جای دیگر |
درگاه همان گونه‌ای است که واقعاً جای دیگری اجرا نمی‌شود، و به همین دلیل این انتخاب رد می‌شود نه
اینکه فقط توصیه نشود. صفحهٔ درگاه داده‌اش را از راه APIهای سفارشی (api:…) می‌خواند — راه خواندنِ
درگاه — و پوستهٔ سکو عمداً آن را نمی‌پذیرد؛ پس نقشهٔ یک درگاه اگر در برنامهٔ مدل‌محور گذاشته شود
صفحه‌ای است که هر بار باز شود شکست می‌خورد. درگاه را برگزینید و برنامه دیگر به برنامه‌های
مدل‌محور پیشنهاد نمی‌شود و در صفحهٔ درگاه‌ها پیشنهاد می‌شود؛ هر چیز دیگری برگزینید و هیچ درگاهی
آن را منتشر نمی‌کند.
تغییر گونهٔ برنامه بعداً مجاز است و در برابر چیزی که هم‌اکنون به آن اشاره می‌کند سنجیده می‌شود: تا وقتی درگاهی نقشهٔ خودش را منتشر می‌کند، نمی‌توانید آن را به برنامهٔ معمولی برگردانید.
دو گزینه‌ای که تیک می‌خورند
پنجرهٔ جدید (و ویرایش) دو گزینه دارد و پیش‌فرضشان عمداً در دو جهت مخالف است. این دو فقط برای گونهٔ «برنامه» نشان داده می‌شوند: صفحه درون یک برنامهٔ مدل‌محور زندگی می‌کند و درگاه روی نشانی خودش پاسخ می‌دهد، پس هیچ‌کدام نه کاشی در فهرست برنامه‌ها دارند و نه نوار سکویی برای پنهان کردن.
| آغاز | چه می‌کند | |
|---|---|---|
| هم‌رسانی مؤلفه‌های این برنامه | خاموش | هر برنامهٔ دیگری در این محیط می‌تواند مؤلفه‌های کشیده‌شده در این‌جا را بگذارد — ببینید استفاده از یک مؤلفه در برنامه‌ای دیگر |
| نمایش در فهرست برنامه‌ها | روشن | کاربران این محیط این برنامه را در فهرست برنامه‌های پوستهٔ سکو می‌بینند |
بیشتر برنامه‌ها به تغییر هیچ‌کدام نیاز ندارند: برنامه چیزی است که کسی بازش می‌کند، و مؤلفه‌هایش را برای خودش نگه می‌دارد.
هر دو را برعکس کنید، یک کتابخانهٔ مؤلفه دارید — برنامه‌ای که کارش نگه‌داشتن قطعاتی است که
برنامه‌های دیگرتان از آن‌ها ساخته می‌شوند، و هیچ کاربری نباید کاشی‌ای برایش ببیند. نمونهٔ
Studio — Component Library دقیقاً همین است.
برداشتن تیک «نمایش در فهرست برنامه‌ها» کاشی را پنهان می‌کند، نه برنامه را. برنامه همچنان این‌جا در پورتال سازنده هست — همان‌جا که برای برگرداندنش می‌روید — و هر چیزی که به یکی از صفحه‌هایش پیوند دارد بازش می‌کند: ناوبری یک برنامهٔ مدل‌محور، پیوندی روی صفحه‌ای دیگر، نشانی‌ای که کسی نگه داشته است. اینکه چه کسی اجازهٔ باز کردن چه چیزی را دارد پرسش دسترسی است و این آن نیست.
چه چیزی را بعداً نمی‌توان تغییر داد
نام منطقی را. هر چه به یک صفحه می‌رسد آن را با نام صدا می‌زند، پس تغییر نام یعنی شکستن همهٔ آن ارجاع‌ها، یک‌باره و بی‌آنکه چیزی بگوید. نام نمایشی و توضیح را هر وقت خواستید می‌توانید عوض کنید.
صفحه کجا زندگی می‌کند
صف حه جزئی از راه‌حل شماست، مثل یک فرم یا یک نما. یعنی نسخه‌دار است، هنگام خروجی‌گرفتن از راه‌حل و واردکردنش در محیطی دیگر همراه می‌آید، و اگر راه‌حل مدیریت‌شده‌ای که آورده بودش حذف نصب شود، برداشته می‌شود.
خروجی‌گرفتن از یک صفحهٔ تنها عمداً وجود ندارد: صفحه‌ای که بتوان بیرون از راه‌حل جابه‌جایش کرد، صفحه‌ای است که محیطش را کسی نمی‌تواند بازتولید کند.
عیب‌یابی
- «… باید حروف کوچک با زیرخط باشد و با پیشوند ناشر آغاز شود.» — نام منطقی باید با پیشوند ناشر شما شروع شود و از حروف کوچک، رقم و زیرخط ساخته شود. اول نام نمایشی را بنویسید تا نام منطقی خودش پر شود.
- «صفحه‌ای با نام … از پیش در این محیط وجود دارد.» — آن نام گرفته شده است. صفحه‌ها با نام پیدا می‌شوند، پس دو صفحه نمی‌توانند یک نام داشته باشند.
- همهٔ صفحه‌ها «فقط طرح» هستند. — در این نسخه همین درست است؛ یادداشت بالا را ببینید.