کارهایتان را روی یک صفحه بگذارید
هدف
فهرست کارهای خودِ خواننده را روی صفحه‌ای که کشیده‌اید بگذارید — معمولاً صفحهٔ خانهٔ یک برنامه — تا باز کردن برنامه یعنی باز کردن کارهایش.
چرا چنین چیزی هست
کاره ای هر کس همیشه در دسترس بوده‌اند: یک فشار روی سینی در نوار بالای پوستهٔ پلتفرم. اما «در دسترس» با «جلوی چشم» یکی نیست. صفحهٔ خانه جایی است که آدم روزش را از آن آغاز می‌کند، و چیزی که با آن آغاز می‌کند همان است که از او خواسته‌اند — پس فهرست جای خودش روی صفحه است، کنار اعداد و میان‌برها، نه پشت دکمه‌ای در گوشه.
این همان صندوق کاری است، نه نسخه‌ای از آن. شمارهٔ نوار بالا و ردیف‌های صفحهٔ شما یک فهرست‌اند که یک بار خوانده شده است.
گام‌ها
-
برنامهٔ استودیوی خود را در طراح باز کنید و صفحه را برگزینید.
-
از اجزا → کارهای من را روی آن بکشید. در اندازهٔ یک پنل می‌آید؛ آن را هر جا می‌خواهید بگذارید و مثل هر جعبهٔ دیگری اندازه‌اش کنید.
-
در زبانهٔ صفحه یک فیلد هست:
فیلد یعنی حداکثر چند ردیف نشان داده شود. برای نمایش همهٔ کارهای در انتظار خالی بگذارید. -
ذخیره و منتشر کنید.
همین. چیز دیگری برای پر کردن نیست، چون چیز دیگری نیست که نقاشی بتواند بگوید: ستون‌ها، ترتیب و واکنش به فشردن یک ردیف از آنِ سکو است، دقیقاً مثل یک شبکه یا یک انتخابگر تاریخ.
خواننده چه می‌بیند
همان جدولی که فهرست کارهای پوسته نشان می‌دهد — کدام فرایند، کدام گام، برای چه، مالِ چه کسی، کی رسیده و چه مدت است که منتظر مانده — و فشردن یک ردیف کار را برمی‌دارد و آنچه را دربارهٔ آن است باز می‌کند، درست مانند فشردن آن در سینی.
آنچه ندارد
- نوار فرمان ندارد. فهرست پوسته روی ردیفِ تیک‌خورده دکمه‌های باز کردن، واگذاری، بازگرداندن و تازه‌سازی دارد، چون آن فهرست جایی است که آدم برای دسته‌بندی سراغش می‌رود. پنلِ روی صفحه فقط نگاه می‌شود، پس فشردن ردیف کار را باز می‌کند و چیز دیگری روی آن نیست. سینی همچنان یک فشار فاصله دارد.
- صافی بر اساس فرایند ندارد. پنل همان صندوق کاری است: هر آنچه از این شخص خواسته شده، در همهٔ فرایندهای این محیط.
- در پیش‌نمایش چیزی نشان نمی‌دهد. پنل صادقانه می‌گوید این میزبان فهرست کاری ندارد — پیش‌نمایش نه محیطی دارد و نه ورودی، پس صندوق کاری‌ای برای خواندن نیست. دربارهٔ صفحه‌ای که به‌صورت پورتال سرو می‌شود هم همین درست است. منتشر کنید و در پوسته بازش کنید تا با ردیف‌ها ببینیدش.
پشتیبانی از کار را در برنامه روشن کنید
روی برنامهٔ مدل‌محوری که میزبان صفحه است، در فرایندهای کسب‌وکار شرکت می‌کند را روشن کنید. بدون آن پنل باز هم کارها را فهرست می‌کند، اما باز کردن یکی از آن‌ها جایی برای گفتن اینکه کاری در دست است ندارد — نه شمارهٔ سینی و نه نواری در پایین که نامش را با دکمهٔ تصمیم بیاورد. این دو نیمهٔ یک ویژگی‌اند.
اول نمونه را وارد کنید
studio-tasks-on-a-home-screen همین است، کارکنان، به‌همراه یک فرایند یک‌گامی که پنل را پر می‌کند.
واردش کنید، نقش دونده را به خودتان بدهید، خارج و دوباره وارد شوید، یک کار بسازید، و کار روی
صفحه پیدا می‌شود.
رفع اشکال
پنل خالی است. تقریباً همیشه مسئلهٔ نقش است: صندوق کاری شما از روی نقش‌هایی ساخته می‌شود که ورودتان حمل می‌کند، پس نقشی که به نشستِ باز داده شود به چیزی نمی‌رسد. خارج و دوباره وارد شوید.
می‌گوید این میزبان فهرست کاری ندارد. دارید به پیش‌نمایش یا پورتال نگاه می‌کنید، نه به برنامه در پوستهٔ پلتفرم.
یک ردیف می‌گوید «برداشته‌شده» و باز نمی‌شود. کس دیگری زودتر رسیده. کاری که به یک نقش پیشنهاد شود تا وقتی یکی بازش کند در فهرست همهٔ نامزدها می‌ماند، و پس از آن هم دیده می‌شود تا بدانید کجا رفته.